De gouden en creatieve handjes

Bloed, zweet en tranen… je ziet ze niet als je in de Wissengracht in Hulsberg de parkeerplaats van Preuverie In de Wiesj oprijdt. Maar na een gesprek van twee uur met eigenaar Ruud Steins en zijn partner Edith van Noord wordt pas duidelijk dat wat er nu ligt zeker geen gespreid bedje was.

De gouden en creatieve handjes

Bloed, zweet en tranen… je ziet ze niet als je in de Wissengracht in Hulsberg de parkeerplaats van Preuverie In de Wiesj oprijdt. Maar na een gesprek van twee uur met eigenaar Ruud Steins en zijn partner Edith van Noord wordt pas duidelijk dat wat er nu ligt zeker geen gespreid bedje was.

Edith van Noord en Ruud Steins

Ruud Steins (43) start in 2008 zijn eigen aannemersbedrijf. Hij heeft ervoor in dienstverband gewerkt, maar merkt dat hij zelf zijn eigen creativiteit in projecten wil leggen. “Vraag me ook niet om 12 nieuwbouwwoningen te realiseren”, zegt hij ter verduidelijking. “Ik wil niet met standaardwerk bezig zijn.” Zijn twee rechterhanden heeft hij overduidelijk van zijn vader en leermeester Nic. Meer dan 40 jaar werkte die voor hetzelfde aannemersbedrijf in Hulsberg. De ondernemersgeest heeft Ruud niet van zijn ouders, want die verklaarden hem voor gek toen hij zijn eigen bedrijf startte. De naoorlogse generatie is opgegroeid met zekerheid en die is in het zelfstandig ondernemerschap nooit gegarandeerd.

HERSTELLEN IN OUDE GLORIE

Na de basisschool overwoog Ruud om de koksopleiding te gaan volgen. Hij voelde iets voor horeca. Maar als zoon van een timmerman kreeg hij al snel het dringende advies: ‘Jij gaat mooi de bouw in’. Zo werd hem het ambacht met de paplepel ingegeven. Toen niet wetende dat hij in 2012 door de koop van een carréboerderij in Hulsberg, het fundament zou leggen om zijn droom uit te voeren. “Ik was voor mijn aannemersbedrijf op zoek naar een locatie voor mijn materiaal en een werkplaats. Die vond ik in deze boerderij waar de eerste steen stamt uit 1771. Het geheel was enorm onderkomen, maar als aannemer kijk je daar doorheen. De achterste vleugel werd werkplaats en met een aanbouw erbij had ik ook opslag voor mijn materialen en machines. De linkervleugel werd tot woonhuis verbouwd. Ik wilde de boerderij in de oude glorie herstellen.” De rechtervleugel bleef echter leeg staan. “Ik kreeg met regelmaat het advies om daar appartementen in te bouwen. Super verdienmodel natuurlijk. Maar iets doen alleen maar voor het verdienmodel is nooit mijn intentie. Dus toen ik met het idee kwam om er een horecazaak te vestigen werd ik voor de tweede keer voor gek verklaard. Ik vergeet nooit dat mijn broer tegen me zei: ‘Ga je dan vlaai en limonade verkopen?’”

GOUDEN GREEP

In het najaar van 2016 heeft hij zijn jongensdroom verwezenlijkt. Hij is eigenaar van Preuverie In de Wiesj. Omdat hij zelf druk is met zijn aannemersbedrijf en niet de kneepjes van de horeca kent, neemt hij een bedrijfsleider in dienst. Het eerste jaar loopt echter voor geen meter. “En dan moet je ingrijpen”, is Ruud stellig. “Ondernemen betekent dingen doen, maar ook bijschakelen als dat nodig is.” Dus haalde hij Ilona Glas als manager aan boord. Zij kon buigen op een jarenlange ervaring bij restaurant SOFA Maastricht. “Een gouden greep. Zij zag precies waar het aan schortte en ging gelijk aan de slag. Ik was alleen even bang dat alles misschien te chique voor een dorp zou worden. Maar Ilona wist me te overtuigen dat juist het authentieke van de locatie ook moet terugkomen in de menukaart, de aankleding, de sfeer en het personeel. Streven naar een Bib Gourmant dus. Zij leidt ook het personeel in de bediening zelf op. Hierdoor zijn we inmiddels een erkend leerbedrijf. In 2019 hebben we Mandy van Benthem en Yves Meertens als koks aangetrokken. Ook dat heeft ons weer stappen vooruitgebracht.”

GELIJKGESTEMDEN

Maar de grootste stap vooruit was voor Ruud Steins twee jaar geleden de ontmoeting met Edith van Noord. Al jaren hield hij alleen het aannemersbedrijf en de horecazaak draaiende. Een match op Tinder werd de ommekeer. De tweede ontmoeting was in Hulsberg en ze is nooit meer teruggegaan naar haar woning in Maastricht. Twee gelijkgestemden hadden elkaar gevonden. Zij met een achtergrond als visual merchandiser. Hij met de gouden handjes. Daarnaast had Edith de kunstacademie in België gevolgd en was daarin ook haar weg aan het zoeken met een eigen atelier. “Zij zag onmiddellijk de verbeterpunten in de zaak als het gaat om sfeer en aankleding”, vertelt Ruud trots. “Bij sommige dingen dacht ik het, maar zij sprak het uit. En dat ging ook omgekeerd zo.” Edith wist gelijk wat een werk het was geweest om de oude boerderij in volle glorie te herstellen. Zelf had ze al een keer zo’n project meegemaakt. “Maar ik zag ook dat Ruud ergens niet verder kwam. Ik mistte een stuk warmte en aankleding. Hier kon ik mijn ervaring dus perfect inzetten. Ik haalde bijvoorbeeld kippenmanden uit Azië en gebruikte ze ter decoratie aan het plafond. Ik ben van het hergebruiken. Zo heb ik de omslag van de menukaarten zelf van kurk gemaakt. Ook Ruud volgt dit spoor, hij heeft onder meer de bar gemaakt van sloophout. En de 88 zonnepanelen op het dak van de werkplaats zorgen dat het restaurant energieneutraal draait. Alles moet een warme beleving uitstralen. We waren het samen eens dat de beleving van de zaak niet ophoudt aan de toiletdeur. Als je een oude boerderij hebt, moet je het toilet niet strak wit betegelen. Daar moet dezelfde sfeer uitstralen als binnen.”

CORONA

Met de komst van Edith, leek alles in een positieve stroomversnelling te komen. Het jaar 2020 begon voortvarend. De twee waren al druk aan het nadenken om in de werkplaats workshops te gaan geven. Voor kinderen om te enthousiasmeren en ervaring op te doen met techniek, maar ook voor creatieve workshops voor volwassenen. Totdat 15 maart aanbrak. Rutte kondigde aan dat de horeca op die dag om 18 uur de deuren moest sluiten om zo het coronavirus in te perken. Drie dagen later stierf het grote voorbeeld van Ruud, zijn vader. “Toen wist ik het even niet meer”, vertelt Ruud. “Ik moest het verlies van mijn vader verwerken, maar tegelijkertijd kreeg ik ook alle problemen rondom de verplichte sluiting van de zaak op mijn nek. Omdat het aannemersbedrijf en het restaurant twee bv’s zijn die onder dezelfde holding vallen, kwam ik in eerste instantie niet in aanmerking voor de coronamaatregelen van de overheid. Het aannemersbedrijf draaide namelijk als een tierelier. Daardoor bleef de gemiddelde omzetdaling van de holding boven de 20%. Maar de vaste lasten van het restaurant bleven wel doorlopen. Gelukkig is die regeling later aangepast en werden de bedrijven individueel getoetst.”

Mijn broer zei tegen mij: ‘Ga je dan vlaai en limonade verkopen?’

RIJKDOM

Inmiddels is de zon letterlijk en figuurlijk weer een beetje teruggekeerd bij Ruud en Edith. De preuverie, zoals ze het restaurant steevast zelf noemen, is weer open en draait zeer goed. Mede door de toeristen die in de omliggende hotels, B&B’s en op campings vertoeven. Het aannemerswerk is door blijven lopen. Maar de zorgen voor een tweede coronagolf lees je af van het gezicht van de twee ondernemers. “Maar we zouden niets anders willen dan het vrije ondernemerschap”, benadrukken de twee in koor. “Ik heb mijn vader wel eens gezegd dat we samen een aannemersbedrijf hadden moeten starten. Dan waren we schatrijk geworden. Ik ben al rijk waren de woorden van mijn vader. ‘Ik ben gezond, heb jullie als kinderen zien opgroeien, heb mijn kleinkinderen zien opgroeien en ons huis is afbetaald. Nooit zorgen gehad en altijd met plezier gewerkt. Ik ben meer dan rijk’.”

Wie het Hulsbergs dialect beheerst zal al snel denken dat In de Wiesj een verwijzing is naar de Wissengrachtweg. In het dialect ‘Wiesjegrach’. Maar dat is een misvatting. De Wiesj is een plek waar vroeger aan het eind van de zomer het graan werd opgeslagen om te drogen voordat het in de winter gedorst kon worden. De korenzolder of korenschuur. Letterlijk een licht ontvlambare plek. Want als het graan te vochtig werd opgeslagen, kon dat gaan broeien en vlamvatten. Dit gebeurde rond 1950, toen een deel van de wiesj in de huidige boerderij van Ruud en Edith werd verwoest door een brand.

!

MAURICE VAN DER LINDEN

µ

JEAN-PIERRE GEUSENS